|
|
Mannréttindi, fötlun og fjölskyldulíf |
|
|
Dr. Hanna Björg Sigurjónsdóttir,
lektor við félags- og mannvísindadeild HÍ,
Helga Baldvins- og Bjargardóttir
lögfræðingur og þroskaþjálfi og
dr. Rannveig Traustadóttir,
prófessor við félags- og mannvísindadeild HÍ:
Texti greinarinnar í heild sinni (pdf)
Útdráttur
Samningur Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks var undirritaður af Íslandi í mars
2007, en með undirrituninni skuldbinda íslensk stjórnvöld sig til að gera ekkert sem gengur gegn
efni samningsins. Um allan heim er nú litið til þessa samnings sem leiðarljóss í málefnum fatlaðs
fólks og þjóðir heims, Ísland þar með talið, eru nú óðum að staðfesta samninginn og aðlaga lagaumhverfi
sitt að honum. Eitt af lykilatriðunum við yfirfærslu málefna fatlaðra til sveitarfélaganna
er kynning á þessum nýja samningi og mannréttindaáherslum sem þar er að finna, en
þekking á innihaldi samningsins er nauðsynleg forsenda þess að jafnrétti og mannréttindi fatlaðs
fólks hér á landi verði tryggð. Þessi grein fjallar um einn hóp fatlaðs fólks, foreldra með
þroskahömlun, og rétt þeirra til fjölskyldulífs sem dæmi um breyttan skilning á stöðu fatlaðs fólks
í samfélaginu og þá þjónustu sem það á rétt á. Rakið er hvernig réttur foreldra til samvista við
börn sín hefur þróast á undanförnum áratugum í mannréttindasáttmálum og dómsúrskurðum.
Niðurstöður sýna að ef foreldrar með þroskahömlun eiga að njóta þeirrar réttarverndar sem
samræmist markmiðum stjórnarskrár íslenska lýðveldisins, mannréttindasáttmála Evrópu um
friðhelgi fjölskyldulífs og samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks er ljóst að þörf
er á verulegu átaki og viðhorfsbreytingum innan stofnana ríkis og sveitarfélaga, sem hafa með
höndum málefni fatlaðs fólks, barnaverndar og félagslegs stuðnings, svo og dómskerfisins alls, til
að tryggja að foreldrar með þroskahömlun standi jafnfætis öðrum foreldrum. |
|
|
|
